Export tegen lage prijzen heeft aanleiding gegeven tot belastingontduiking en ontduikingsgedrag
Betaalde export verwijst naar een exportmethode waarbij sommige ondernemingen of individuen zonder exportrechten een reeks wettelijke exportaangiftedocumenten kopen van andere import- en exportbedrijven met exploitatierechten, om goederen te exporteren en bij de douane aan te geven.
Het exporteren van inkooporders is van toepassing op: 1. Exporteurs hebben geen exportrechten; 2. Kleine hoeveelheid of waarde van goederen; 3. Het productbelastingtarief is niet hoog en er is geen vraag naar belastingteruggave; 4. Laag of nul belastingteruggavepercentage, hoge factuurkosten; 5. De fabriek is niet in staat BTW-facturen uit te reiken en is niet in staat normaal belastingen aan te geven en terug te betalen.
Over het algemeen behoort het betalen voor export tot de grijze industrie en is het een bedrijfsmodel dat stilzwijgend door de overheid wordt goedgekeurd onder de vooronderstelling van het stimuleren van de export. Maar dit heeft ook geleid tot verschillende betalingsmodellen, zoals modellen waarbij geen belastingteruggave plaatsvindt en modellen waarbij op frauduleuze wijze facturen worden uitgeschreven om nationale belastingteruggaven te verkrijgen. Er deed zich dus een vreemd fenomeen voor, waarbij het betalende bedrijf het geld kon exporteren en zelfs terugbetalen.
Sinds 2021, nadat het land de meeste belastingteruggaven voor staal had afgeschaft, is de gehele staalmarkt van welvaart in verval terechtgekomen, en is de mondiale inkoop verschoven van een concentratie in China naar een gedeeltelijke verschuiving naar landen als India en Zuidoost-Azië. De export van staal wordt steeds moeilijker. Op dit moment nemen sommige mensen risico's en gebruiken ze het model van het betalen voor de export, waarbij ze 13% van de belastingverliezen van het land gebruiken als subsidies, om op illegale en onrechtmatige wijze buitenlandse bestellingen te verkrijgen.
Het betalen voor export is al jaren een veel voorkomende gebeurtenis in China, maar deze situatie is sinds eind 2022 zeer ernstig geworden. De hoeveelheid goederen die naar het buitenland wordt geëxporteerd neemt voortdurend toe, maar ze kunnen niet naar reguliere formele fabrieken stromen. Het betalen van de rekening voor de export verstikt het legitieme bedrijfsleven, en geen enkele onderneming kan worden vergeleken met verkopers die belastingen ontduiken.
Na de volledige annulering van exportbelastingkortingen voor alle soorten staal door het land in 2021, hoeven exporteurs niet langer exportbelastingkortingen op upstream-facturen en exportdocumenten aan te vragen bij de belastingdienst. Buitenlandse ontvangende handelaren hebben nooit binnenlandse exporteurs nodig om facturen uit te schrijven, dus binnenlandse exporteurs hebben 'goederen waarvoor geen facturering nodig is' bij de hand. Dit deel van 'facturen die niet hoeven te worden uitgegeven' kan worden uitgegeven aan downstreamgebruikers die alleen invoerfacturen nodig hebben en geen goederen nodig hebben.
Downstreamgebruikers kunnen lage prijzen gebruiken om BTW-facturen te kopen voor aftrek van de voorbelasting, zonder daadwerkelijk staal te kopen. Dus iedereen in de hele industrieketen was erg blij, en elk personage verdiende wat geld: exporteurs verdienden een paar punten door belastingfacturen te verkopen, downstreamgebruikers die kaartjes kochten maar geen goederen kochten, verdienden een paar aftrekpunten voor de voorbelasting, en buitenlandse ontvangende handelaren kochten goederen tegen een lage prijs. Maar alleen ons land leed verliezen op het gebied van de belastingen.
Exporteren tegen lage prijzen is dus niet eng. Wat beangstigend is, is dat de belastingontduiking en het ontduikingsgedrag dat voortkomt uit het exporteren tegen lage prijzen zeer slecht zijn en strikt onderzocht moeten worden.
