Rury ze stali ocynkowanej i rury ze stali nierdzewnej różnią się zasadniczo pod względem mechanizmów ochrony przed korozją, składu materiału, właściwości mechanicznych i optymalnych środowisk pracy. Rury stalowe ocynkowane składają się z podłoża ze stali węglowej z powłoką cynkową nałożoną na powierzchnię w procesie cynkowania ogniowego. Proces ten polega na zanurzeniu stalowej rury w roztopionym cynku o temperaturze około 450°C, w wyniku czego powstaje metalurgicznie związana warstwa stopu cynku i żelaza z powłoką z czystego cynku na zewnętrznej powierzchni. Ta warstwa cynku zapewnia podwójną ochronę: działa jako fizyczna bariera przed wilgocią i tlenem, a co ważniejsze, zapewnia ofiarną ochronę katodową. Natomiast odporność na korozję rur ze stali nierdzewnej wynika z ich naturalnego składu stopowego, który zawiera co najmniej 10,5% chromu, co umożliwia utworzenie na powierzchni pasywowanej i samonaprawiającej się warstwy tlenku chromu.
Zalety użytkowe tych dwóch materiałów różnią się znacznie w zależności od środowiska zastosowania. W środowiskach o niskim poziomie korozji, takich jak wewnętrzne systemy wodno-kanalizacyjne i kanalizacyjne, przewody elektryczne, rusztowania, podpory konstrukcyjne i ogólne zastosowania produkcyjne, gdzie najważniejsza jest opłacalność i umiarkowana odporność na korozję, rury ze stali ocynkowanej oferują wyjątkowy stosunek jakości do ceny. W normalnych warunkach atmosferycznych typowa żywotność rur stalowych ocynkowanych wynosi od 20 do 50 lat; jednakże w środowiskach przybrzeżnych lub przemysłowych ich żywotność ulega odpowiednio skróceniu ze względu na przyspieszone zużycie powłoki cynkowej. Rury ze stali nierdzewnej, zwłaszcza austenitycznych gatunków 304 i 316, zapewniają doskonałą odporność na korozję i dlatego są niezbędne w środowiskach korozyjnych, takich jak przetwórstwo chemiczne, produkcja żywności i napojów, produkcja farmaceutyczna, obiekty morskie i zastosowania architektoniczne narażone na atmosferę przybrzeżną lub środowiska z solą odladzającą. Dzięki dodatkowi molibdenu stal nierdzewna gatunku 316 wykazuje wyjątkową odporność na korozję wżerową i szczelinową w środowiskach chlorkowych, a jej warstwa pasywacyjna pozostaje nienaruszona w szerokim zakresie pH. Stal nierdzewna zapewnia również doskonałą wydajność w wysokich temperaturach, zachowując zarówno wytrzymałość, jak i odporność na korozję w środowiskach o wysokiej temperaturze, podczas gdy powłoki ocynkowane są podatne na utlenianie i degradację w takich warunkach.
Podczas produkcji i montażu należy zwrócić szczególną uwagę na charakterystykę obróbki i właściwości mechaniczne tych materiałów. Jeśli przestrzegane są odpowiednie procedury operacyjne, rury ze stali ocynkowanej wykazują doskonałą spawalność; jednakże powłokę cynkową należy usunąć w miejscach spoin, aby zapobiec porowatości i odpryskom, a obszary spawane zazwyczaj wymagają powłoki zaprawkowej w celu przywrócenia ochrony przed korozją. Podłoża ze stali węglowej oferują przewidywalne właściwości wytrzymałościowe; popularne gatunki, takie jak ASTM A53, zapewniają minimalną granicę plastyczności wynoszącą co najmniej 30 000 psi w normalnych warunkach pracy. Materiał ten łatwo daje się gwintować w przypadku połączeń mechanicznych, dlatego tradycyjnie preferowanym wyborem do połączeń gwintowych w instalacjach tryskaczowych i instalacjach rurowych są rury ocynkowane. Austenityczna stal nierdzewna zapewnia doskonałą odkształcalność i wytrzymałość w niskich temperaturach; jego granica plastyczności zwykle przekracza 30 000 psi, przy jednoczesnym zachowaniu plastyczności znacznie wyższej niż w przypadku stali węglowej, nawet w warunkach niskich temperatur. Decyzja dotycząca wyboru materiału ostatecznie zależy od równowagi pomiędzy kosztem początkowym a żywotnością: rury ocynkowane zapewniają opłacalną ochronę w średnio wymagających środowiskach, podczas gdy stal nierdzewna zapewnia trwałość i odporność na korozję niezbędną w trudnych, długotrwałych lub wysoce sanitarnych zastosowaniach.
